Kategoria: Dyskusyjne Kluby Książek

W sobotę, 28 października, członkowie młodzieżowego Dyskusyjnego Klubu Książki spotkali się w kawiarni pasażu handlowego, aby podzielić się wrażeniami z lektury książki Josteina Gaardera „Dziewczyna z pomarańczami”. Dla większości uczestników spotkania był to utwór wyjątkowy ze względu na treść, ale także ciekawą formę. Głównym bohaterem opowieści jest piętnastoletni Georg, którego życie zmienia odnaleziony list, pozostawiony mu przez zmarłego dziesięć lat wcześniej ojca. Chłopiec pamięta go jak przez mgłę, jego obraz to zaledwie urywki, skrawki wspomnień. Książka nie ma wartkiej akcji, dużą jej część stanowi list ojca, w którym opowiada on synowi historię swojej znajomości z tajemniczą dziewczyną z pomarańczami, która była miłością jego życia. Nie jest to wyłącznie historia wielkiego uczucia. Na kartach książki autor snuje opowieść o ważnych prawdach takich jak sens życia, przemijanie, poszukiwanie własnej drogi życia.  

W  środę, 18 października, czytelnia biblioteki na deptaku gościła członków Dyskusyjnego Klubu Książki, którzy podczas spotkania rozmawiali o książce Anny Szatkowskiej „Był dom”. Autorka, córka pisarki Zofii Kossak-Szczuckiej, w prosty, a zarazem bardzo ujmujący sposób opowiada w niej XX-wieczną historię swojej rodziny. Klubowicze większa część spotkania poświęcili fragmentom książki opowiadającym wojenne losy rodziny Kossaków, szczególnie Anny Szatkowskiej, która w trakcie Powstania Warszawskiego, będąc kilkunastoletnią dziewczyną, służyła jako sanitariuszka.

Autor książki o Wisławie Szymborskiej, a zarazem sekretarz noblistki – Michał Rusinek był gościem spotkania autorskiego w naszej bibliotece, które odbyło się 21 września. Wieczór zgromadził rekordową publiczność, uczestnicy zapełnili nie tylko niewielką czytelnię, ale także wszystkie korytarze i pomieszczenia służbowe. Autor niezwykle ciekawie, z wielkim taktem, ale zarazem dowcipnie, opowiadał o latach spędzonych z poetką, „To, jaką była osobą, można zaobserwować po trybie jej życia. Kontynuowała tradycję tzw. salonów literackich. Zapraszała gości do siebie i urządzała takie regularne spotkania. Dobierała gości – 10-12 osób, tak, żeby mogli ze sobą prowadzić rozmowy. Kulinarne sprawy były na drugim miejscu, chociaż zachwycały ją ówczesne nowinki kulinarne – np. możliwość zamówienia do domu pizzy czy jedzenia od „chińczyka”. Rzadko udzielała wywiadów. Często przyjeżdżali do niej dziennikarze zagraniczni, zwłaszcza wtedy, gdy jej książki ukazywały się w innym kraju. Czasami odpowiadała na zadane pytanie w ten sposób – – mówiła – To jest dobre pytanie, ale nie odpowiem na nie, tylko napiszę wiersz. Polecam też książkę biograficzną, którą o Wisławie Szymborskiej napisały Joanna Szczęsna i Anna Bikont „Pamiątkowe rupiecie”. Nie bardzo lubiła wyjeżdżać. Wyjeżdżała dwa razy do roku: do Lubomierza i do Zakopanego. Tam jej się bardzo dobrze pracowało. Była związana z znakomitym prozaikiem Kornelem Filipowiczem i zachęcam Państwa do lektury pozycji „Najlepiej w życiu ma twój kot”, która jest zbiorem korespondencji tej pary. Korespondowali ze sobą, pisząc listy…dwa razy dziennie i w tych listach umawiali się…, kiedy do siebie zadzwonią, co w dzisiejszych czasach jest szokujące. Zadebiutowała wierszem pt. „Szukam słowa”. Jest taka legenda, że Szymborska idąc do redakcji „Dziennika Polskiego” ze swoim pierwszym wierszem, powiedziała, że jeżeli jej nie wydrukują, to nie będzie poetką, tylko ilustratorką. Miała talent rysowniczy, ilustrowała m. in. książkę swojego przyszłego męża Adam Włodka. Nie zarzuciła twórczości artystycznej, tworzyła kartki pocztowe, tzw. wyklejanki, czyli po prostu kolaże. Pozostawiła po sobie niewiele rękopisów. Nie lubiła pozostawiać śladów. Pisała w ten sposób, że robiła takie nieczytelne notatki do wiersza. Z punktu widzenia historyków literatury nie są one rękopisami. Rękopisem jest maszynopis, bo dopiero, gdy siadała do maszyny, nadawała ostateczny kształt swoim utworom, ewentualne zamieszczała dopiski odręczne. Często odwiedzający ją poeci pytali:, Czym Ona piszą, na czym pisze? To było takie magiczne myślenie, że jak będę pisał tym samym, to dostane nagrodę Nobla. Pisała najtańszym długopisem i pisała na wszystkim, – oszczędzając  – jako dziecko PRL-u każdy skrawek,  – na niewykorzystanych kartkach, kartonikach z rajstop, trudno to dzisiaj komuś wytłumaczyć. Cały czas pisała. Wiedziała, że jej ostatnia książka będzie miała tytuł „Wystarczy”

Michał Rusinek  – literaturoznawca, tłumacz, pisarz, autor książek dla dzieci. Był przez kilkanaście lat, aż do śmierci poetki, jej sekretarzem. Z wielkim taktem i subtelnością opisał spotkania z tą niezwykłą osobowością w książce pt. „Nic nadzwyczajnego. O Wisławie Szymborskiej”.

Spotkanie zorganizowano w ramach projektu Instytutu Książki pod nazwą Dyskusyjne Klubu Książki.

 

W sobotę 16 września, w naszej czytelni na deptaku odbyło się kolejne spotkanie młodzieżowego Dyskusyjnego Klubu Książki. Rozmowa poświęcona była powieści „Magiczne lata” Roberta McCammona. Książka przenosi czytelników na amerykańską prowincję lat 60-tych, do fikcyjnego miasteczka Zephyr, w którym wraz z rodzicami mieszka główny bohater, dwunastoletni Cory. Tytuł powieści doskonale oddaje klimat przedstawionej na jej kartach historii. Przenosi ona czytającego w świat idealnego dzieciństwa, które główny bohater spędza z rodzicami, przyjaciółmi i ukochanym psem, dzieląc czas pomiędzy szkołę, szalone zabawy oraz pasję pisarską. Dzięki fantazji i ogromnej wyobraźni, wiele wydarzeń w życiu chłopca nabiera metafizycznego, zagadkowego charakteru, a napotykane osoby są pełne tajemnic. Pewnego dnia bezpieczną, senną atmosferę miasteczka zakłóca tragiczne wydarzenie, którego naocznymi świadkami są Cory i jego ojciec. Na ich oczach z pobliskiego wzniesienia, prosto do miejscowego jeziora stacza się samochód z przywiązanym do kierownicy, nieznajomym mężczyzną w środku. Chłopiec postanawia za wszelką cenę rozwikłać tajemnicę strasznej zbrodni, w której podejrzanym może być każdy mieszkaniec miasteczka.